Paruzja jest starożytnym greckim słowem, które w dosłownym tłumaczeniu oznacza oficjalną wizytę, przybycie, czy obecność. Chrześcijaństwo posługuje się opisem paruzji zawartym w Nowym Testamencie, który zapowiada powtórne przyjście Jezusa. Ma to nastąpić w chwale na koniec dziejów, zatriumfuje on nad złem i w czasie sądu ostatecznego wskrzesi umarłych, będzie sądził świat. Będzie to Dzień Pański, w którym ostatecznie dobro zwycięży zło.
Co to jest paruzja i co znaczy – definicja ze słownika
Od czasów Ptolemeusza słowo „paruzja” było używane jako określenie bardziej techniczne, związane z przybyciem króla, czy cesarza oraz publiczną celebracją chwały władcy. Pochodzące z greckiego słowo paruzja było wiec odpowiednikiem łacińskiego słowa „adwent”. Na cześć podróży władców wybijano specjalne monety adwentowe. Są to jednak przykłady użycia dawnego słowa oraz definicja, jaką podaje encyklopedia.
Czym jest Paruzja w Starym Testamencie?
Prorocy w Starym Testamencie uważali, że paruzja będzie miała postać przerażającego gniewu Pańskiego. Miał on zostać wyrażony w okrutnych plagach oraz nieszczęściach, które będą spotykać grzesznych ludzi. Natomiast dla wiernych sług Bożych – Żydów ma to być czas radości. W taki sposób ma wyglądać koniec historii dotyczącej zbawienia, określanej jako koniec świata. Będzie to tzw. Dzień Światłości. Joel zapowiada, że nastąpi całkowita zagłada ludzkości, która zostanie poprzedzona przez suszę, brak urodzaju oraz pożary.
Wystąpienie takich wydarzeń ma zapowiadać zbliżający się Dzień Pański, a także stanowić wezwanie do pokuty oraz nawrócenia pogan. Według zapisów w Starym Testamencie paruzja będzie sądem, na którym grzesznicy zostaną oddzieleni od Żydów, którzy jako Naród Wybrany zostaną ocaleni. W zapowiedziach pojawia się ludzka panika i niepokój, oraz to, że ludzie będą uciekać i próbować się ukrywać.
Nowy Testament i znaczenie paruzji – Biblia, Apokalipsa, Sąd Ostateczny
W tych księgach pojęcie to znajdujemy aż 24 razy. Część z nich odnosi się do przybycia różnych osób: Stefanasa, Fortunatusa i Achaicusa, Tytusa, fizycznej “obecności” samego Pawła, oraz siódme użycie do “nadejścia bezprawia”. Pozostałe siedemnaście związanych jest z ponownym przyjściem Chrystusa. Poza jednym, które jest nawiązaniem do nadejścia Dnia Bożego.
Na wydarzeniu ponownego przyjścia skupia się ostatnia księga Pisma Świętego, czyli Apokalipsa Św. Jana. Jednak wzmianki dotyczące paruzji znajdujemy również w listach i ewangeliach innych uczniów Chrystusa.
Dowiadujemy się m.in., że drugie przyjście Jezusa nastąpi nagle, będzie niespodziewane i będzie niosło ze sobą ogromne cierpienie. Ma on zstąpić na ziemię na spotkanie z żywymi oraz wskrzeszonymi umarłymi. Całe wydarzenie ma być groźne, z wojskiem, okrzykami.
Możemy jednak zwrócić uwagę na wydarzenia, które będą zwiastować drugie przyjście Chrystusa. Wymienia się pośród nich: nawrócenie Izraela, wojny, powszechne głoszenie ewangelii, prześladowania chrześcijan, nieład i zamieszanie w kościele, pojawianie się fałszywych proroków i antychrysta. Zgodnie z tekstem Apokalipsy przyjście Jezusa ma nastąpić wkrótce, jednak została ona opóźniona, gdyż miłosierny Bóg daje wszystkim ludziom szansę na nawrócenie, a tym samym na zbawienie.
Powtórne przyjście Chrystusa – drugie przyjście Chrystusa na świat
„Syn człowieczy przyjdzie” – tym zdanie żyje Kościół katolicki od swoich początku. Pojęcie i czas paruzji nie są znane, jednak nadzieją i pewność takich wydarzeń pojawia się w tekstach apostołów. Powrót Chrystusa ma stanowić dokończenie dzieła, które zapoczątkował na krzyżu. Pojawi się wraz z aniołami oraz ukaże się na niebie znak. W tym dniu obecność Chrystusa będzie triumfem Boga Wszechmogącego w osobie jego Syna.
Proroctwo zapowiada przyjście Chrystusa na świat, jednak nie wskazuje kiedy ono nastąpi. Możemy jednak szukać znaków i ich znaczenia. Kluczowe znaczenie ma tu jednak to, że Bóg daje nam czas na nawrócenie i życie zgodnie z jego wolą, tak, abyśmy mogli cieszyć się wiecznością w Niebie.
